Airguitar
Airguitar is een sport die door velen beoefend wordt, maar waar weinigen voor uit durven komen. Het komt neer op het meespelen van een gitaar op muziek, zonder dat de gitaar aanwezig is. Een soort play-backen, maar dan niet de zanger maar de gitarist.
In 2003 zag ik bij Raymann Is Laat de toenmalige wereldkampioen Zac Monro een demonstratie geven. Meteen bedacht ik me dat ik datzelfde ook al jaren deed, alleen niet op een podium maar onderweg op de fiets, tijdens het wachten op de trein of op andere onbewaakte momenten. Toen er dan ook bekend werd dat er een kampioenschap georganiseerd zou worden schreef ik me meteen in.
Die allereerste voorronde was in Hilversum. De eerste voorronde van het eerste kampioenschap. Ik deed mijn best, had veel plezier maar het kleine publiek koos niet voor mij. Maar.. ik gaf niet op. In 2004 deed ik weer mee, ditmaal in Haarlem. Helaas haalde ik wederom de finale niet. Na een jaar rust (maar wel nog op TMF en in de Nieuwe Revu zichtbaar geweest te zijn) probeerde ik het in 2006 voor de laatste keer, wederom in Haarlem. Met als vrije nummer ‘Under The Bridge’ en gesteund door een tweetal fans haalde ik zowaar de finale!
De finale was een ervaring op zich. Paradiso veranderde in een kolkende massa met minstens 600 man aanwezig in de zaal. De sfeer onder de finalisten was goed en we hadden er zin in. Als vrije nummer had ik Gay Bar uitgezocht en het verplichte nummer werd Rock Hallelujah van songfestivalwinnaar Lordi. Tot mijn spijt duurde het verplichte nummer een minuut langer dan afgesproken en was ik op een gegeven moment door mijn moves heen, voordat het nummer eindigde. Desalniettemin een bijzondere ervaring en fantastisch om mee te maken.
Na het behalen van de finale heb ik mijn luchtgitaar aan de wilgen gehangen.
