VIVA

Vanaf 12 februari ga ik een maand lang schrijven voor het VIVA-blog. Je zult hier de posts kunnen teruglezen. Vanaf 12 maart kun je op me stemmen, zodat ik de winnaar wordt en een jaar of langer voor VIVA mag blijven schrijven.

  • Donorcodicil
    Ik ben er nog steeds niet uit: wel of geen donorcodicil. Hoewel de algemene opinie is dat iedereen donor moet worden, twijfel ik nog. Er zijn genoeg redenen om wel donor te worden. Ik heb verschillende mensen (tijdelijk) gered of geholpen zien worden door donororganen, beenmerg, bloed of zaad. Daarnaast zou ik als ik een donororgaan nodig zou hebben, dolblij zijn als iemand mijn leven zou redden. Mijn dilemma is meer een moreel dilemma. Ik zie mensen als een diersoort. Elke soort wil zo lang mogelijk overleven. De grootte van een soort wordt door de natuur gereguleerd: hoe meer dieren, hoe meer kans dat er dieren ziek worden, sterven of opgegeten worden en zo slankt de soort weer af tot redelijk normale proporties, om daarna weer opnieuw te groeien. Wij als mensen hebben ook zo geleefd, maar sinds de ontwikkeling van de medische wetenschap rijst de wereldbevolking de pan uit. De problemen die hiermee ontstaan (die dus eigenlijk natuurlijk zijn om de populatie terug naar normaal te brengen) zoals ziektes en hongersnood, proberen we allemaal tegen te gaan en op te lossen. Alleen maar om de populatie verder te laten groeien en iedereen evenveel kans op een goed leven te geven. Als donor werk je hier aan mee, door iemand die ziek is ook een kans op een leven te gunnen. Ik heb mijn codicil dus nog niet ingevuld, omdat ik simpelweg nog niet duidelijk en vol overtuiging een keus kan maken. Als ik ervoor kies om het niet in te vullen, dan kan ik net zo goed ook nooit meer naar de dokter of tandarts gaan. Het is de wil van de natuur, toch? CC foto: Alan Levine
  • Online/Offline
    Een van de twistpunten in mijn relatie is social media. Routine Omdat ik graag in de social media wil werken (communicatie-achtergrond + internetaddict = social media) zit ik dagenlang op Twitter, Facebook en soms ook Hyves. Het eerste wat ik 's ochtends doe (na mijn vriendin een goede ochtend zoenen) is mijn telefoon aanzetten om mijn mail en social networks te checken. Na mijn ontbijt maak ik een rondje Google Analytics, een stuk of 10 muziekblogs en dan begint mijn dag pas echt. Social suicide Mijn vriendin heeft weinig met social networks. Ze werkt bij het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling en moet dus heel zorgvuldig omgaan met haar internet-privacy. Ze brengt bijna altijd vervelend nieuws bij haar 'klanten', en de kans op boze ouders die verhaal willen komen halen is altijd aanwezig. Zodoende heeft ze recentelijk social suicide gepleegd en al haar netwerken leeggehaald en afgesloten. Een gevolg daarvan is dat ze dus ook niet meer kan zien wat ik op die netwerken doe. En dat is dus vervelend. Rekening houden Het is moeilijk om ermee om te gaan. Vind ik het normaal om als ik een kroeg zit even in te checken op Foursquare, als zij erbij is doe ik het niet. Het geeft haar een gevoel dat de online wereld belangrijker is dan het hier en nu. Aan de andere kant begrijpt ze ook wel de voordelen. Zo heeft Twitter me al meerdere sollicitatiegesprekken opgeleverd en heb ik mijn eerste baan via een Hyvesadvertentie gevonden. De situatie is nu dus dat als ik met haar samen ben (thuis of ergens anders), ik niet online ben. Niet omdat ik het niet wil, maar om rekening met haar te houden. Ga ik nu te ver? CC foto: Andres Rodriguez
  • De Relativiteitstheorie
    E=MC², iedereen kent hem wel. Maar hij is breder toe te passen dan je denkt. Tijdens mijn studie Psychologie kreeg ik het vak Wetenschapsfilosofie. Hierin werden alle achtergronden en ontwikkelingen in de wetenschap uitgelegd en passeerden vele namen en theorieën de revue. Zelf ben ik niet zo'n feitenkenner maar meer een begripsman. Ik snapte heel goed waarom theorieën opkwamen en ondergingen, alleen wist nou eenmaal niet precies welke naam waarbij hoorde. Zodoende duurde het 10 tentamens voordat ik het vak met de hakken over de sloot haalde. Een jaar of wat later. Derek Ogilvie behaalt grote successen met zijn gesprekken met geesten. De wetenschapper in mij vraagt zich af hoe hij dat toch kan. Ik ben niet gelovig, zelfs atheïst, maar wat er bij deze kerel gebeurt gaat mijn pet toch te boven. Als het uur erna bij Het Zesde Zintuig wederom onverklaarbare dingen gebeuren begin ik te denken. Hoe kan ik dit verklaren? In de 17e eeuw bedacht de filosoof René Descartes zijn dualisme. Lichaam en geest waren twee afzonderlijke dingen, die wel met elkaar in verband stonden. De ziel van een mens leeft verder in een ander lichaam als iemand overlijdt. Waar de ziel in het lichaam huist, ook daar had René een idee over: de pijnappelklier. In de 20e eeuw ontdekte de wetenschapper Albert Einstein zijn speciale relativiteitstheorie: E=MC². De energie (E) van iets is gelijk aan massa (M) maal de lichtsnelheid (C) in het kwadraat. Hoewel voornamelijk toegepast op natuurkundige processen zie ik er iets in om deze theorie met die van Descartes te combineren, omdat het in zekere zin ook een dualistische theorie is. De energie is wat mij betreft de geest of de ziel en de massa het lichaam. Op deze manier kon ik dus voor mezelf verklaren hoe Derek met de geesten kon communiceren. Derek's energie komt in aanraking met de energie van de geest (die dus geen massa meer heeft) en kan zo de informatie die in de energie is opgeslagen herkennen. Ik denk dat meer mensen dit kunnen, maar het talent van Derek zit hem in het vertalen van die energie naar concrete woorden, beelden en emoties. Ik weet dat dit niet de perfecte waarheid is, die is voor iedereen namelijk weer anders, maar voor mij is het een goede verklaring voor een verschijnsel als communicatie met geesten. CC foto: Fahad Khalil
  • Wachten…
    Er zijn veel verschillende vormen van wachten. De een wacht op de ware, de ander op de bus. Het vervelende van wachten is dat het de tijd meestal langzamer laat gaan. Dat is helemaal het geval als je wacht op iets wat je graag wil. De ware, het laatste fluitsignaal of in mijn geval een baan. Thuis Sinds het einde van mijn vorige baan in mei vorig jaar (kreeg gelukkig nog wel anderhalve maand opzegtermijn doorbetaald, dus officieel juli) zit ik thuis. Nou ja, niet elke dag natuurlijk. Ik heb mijn oude bijbaan als bedrijfsuitjes-acteur weer opgepakt, ben een muziekblog begonnen en ga naar zoveel mogelijk congressen en netwerkborrels als mijn budget maar toestaat. Ook solliciteer ik in opdracht van het UWV drie keer per week op veel verschillende banen. Zocht ik het eerst nog in de te verwachten hoek (in het verlengde van mijn vorige baan), inmiddels heb ik gesprekken gehad voor Havo/MBO-banen en horeca-werk. En dat terwijl ik twee universitaire studies heb afgerond. Wachten wordt hopen Na elk gesprek is het wachten op het verlossende telefoontje. Als het gesprek matig ging was het wachten niet erg, maar als ik enthousiast over een baan en werkgever was geworden werd het wachten ineens een stressvolle periode. Wachten wordt hopen, en hopen geeft meteen een kans op teleurstelling. Om de wachttijd door te komen schrijf ik stukken, luister ik nieuwe muziek, speel ik eens op de playstation of maak ik websites. Toch kan ik niet overal mijn aandacht helemaal bij houden. Vertellen Regelmatig komen bedrijven hun afspraken niet na en bellen ze niet op het moment dat ze beloofd hadden. Meestal is dat al een slecht teken. En als je dan verlost wordt van het wachten door het telefoontje verdwijnt de stress. Helaas is het tot nu toe ook vaak een teleurstellende mededeling geweest. Jammer als je net enthousiast over de baan hebt verteld bij je vrienden en familie. Inmiddels kijk ik dus wel uit voor ik over een baan vertel die ik graag wil hebben. Zo'n baan als waarvoor ik afgelopen maandag op gesprek was. CC foto: Josep Mª Rosell
  • Impro
    Improvisatietheater is altijd een beetje het ondergeschoven kindje. Vanuit de toneelwereld (de toneelscholen en de grote gezelschappen) wordt er vaak een beetje lacherig over improvisatie gedaan. "Dat is voor mensen die geen teksten kunnen leren" is een vaak gehoorde kreet en het op perfecte wijze uitspelen van een stuk dat iemand anders heeft bedacht is voor deze acteurs het ultieme doel. Improvisatie wordt in die omgevingen meestal gebruikt als oefening om even warm te worden. De Vloer Op Bij De Vloer Op zijn er gelukkig een paar professionele acteurs die het improviseren serieuzer nemen. Toch draait het ook hier regelmatig op bizzare wendingen en onrealistische situaties uit. Ze laten het lijken alsof tekstacteurs per definitie ook goede impro-acteurs zijn. Ik denk dat dat niet het geval is. Er zijn genoeg tekstacteurs die zodra ze de vastigheid van een script verliezen niet weten wat ze moeten doen. Aan de andere kant zijn er natuurlijk ook genoeg impro-acteurs die weer niet met een script overweg kunnen. De Lama's Een ander vooroordeel van improvisatietheater is dat het grappig moet zijn. Het programma De Lama's heeft hier natuurlijk sterk aan meegwerkt. Groot verschil is echter dat er bij De Lama's voor televisie wordt geïmproviseerd, met andere doelstellingen. Een televisieprogramma moet veel tevreden kijkers hebben, dus is het bij De Lama's zaak om zoveel mogelijk grappen per minuut te maken. Het liefst over taboeonderwerpen als seks, poep, pies en bekende Nederlanders. Alles om maar te zorgen dat de kijker niet wegzapt. In het theater In het theater gaat het er heel anders aan toe. De kijker heeft al betaald, heeft ervoor gekozen om te komen kijken en zal de hele avond blijven. Je hebt dus als acteur veel meer tijd om een scène op te bouwen en inhoud te geven. Daarnaast draait het niet alleen om grappig zijn (hoewel het natuurlijk wel voorkomt en erg leuk is om te zien) maar ook om het geloofwaardig neerzetten van een personage of situatie. Er komt veel meer bij kijken dan zomaar gaan staan en een grap vertellen. Improvisatietheater heeft mij gegrepen. In eerste instantie omdat je inderdaad geen tekst hoeft te leren en veel grappen mag en kan maken. Gelukkig ben ik nu verder en heb ik geleerd dat je uit het spelen van een mooie scène net zoveel, zo niet meer voldoening kan halen. Het applaus van een publiek, de voorzet geven aan je medespeler, die ene bulderende lach achteruit de zaal, allemaal dingen die ik niet meer zou willen missen. CC foto: House of Sims