VIVA

Vanaf 12 februari 2010 ging ik een maand lang schrijven voor het VIVA-blog. Hier kun je de berichten teruglezen. Vanaf 12 maart kon je op me stemmen, maar ik heb niet gewonnen.

  • “Helaas, je bent het niet geworden.”
    Met die woorden werd ik vorige week gebeld. Mijn Viva-avontuur is tot een einde gekomen. Ik heb er erg van genoten om te mogen schrijven voor een groot publiek, groter dan die 10 tot 20 lezers per dag die ik gewend was.<!--more--> Hoewel ik oorspronkelijk werd geïntroduceerd als muziekblogger, besloot ik al gauw (mede op advies van mijn zus) om het over een andere boeg te gooien. Ze beveelde me aan om persoonlijkere stukken te schrijven, zodat de lezers een beter beeld van me konden vormen. Daarnaast is het makkelijker voor een lezer om zich in te leven. Dat bleek moeilijker dan ik dacht. Omdat ik een goede afwisseling wilde houden in het soort blogs dat ik schreef was het lastig om steeds met verse onderwerpen te komen. Enerzijds de dagelijkse anekdotes over bijvoorbeeld het kaal worden en anderzijds meer inhoudelijke blogs zoals die over de relativiteitstheorie en mijn donorblog. Die laatste was wel de kroon op mijn werk. Hij is zelfs in Viva 14 geplaatst! Inmiddels ben ik ook door blijven schrijven voor mijn eigen muziekblog, <a href="www.duurt-lang.nl">Duurt Lang</a> waar door een kleine technische aanpassing nu vele malen meer bezoekers op komen dan een tijdje geleden. Ik heb bezoekers uit alle windstreken, van Frans Polynesie tot St. Kitts and Nevis. Ik blijf het met plezier bijhouden, en het beste ervan is: ik heb er ook een baan aan overgehouden. Derde Paasdag begin ik bij mijn nieuwe werkgever. Wie had dat gedacht? Ik wens de winnaar van de competitie veel succes tijdens zijn tijd als Viva-blogger. Hou de mannen-eer hoog! Foto: privébezit
  • Eerst zaaien, dan oogsten
    Een half jaar geleden begon ik mijn muziekblog. En daar begin ik nu de vruchten van te plukken. <!--more--> <strong>Ontdekkingen</strong> Als muziekliefhebber volg ik al jaren verschillende muziekblogs op de voet. Soms via via gevonden, soms via muziekblogverzamelsite (mooi scrabble-woord) <a href="http://www.hypem.com" target="_blank">The Hype Machine</a>. Zo ontdekte ik toevallig de Canadese violist Owen Pallett, zanger Erik Hassle waar ik al eerder over schreef en Fred Falke, een producer. Heerlijke muziek waarvan ik heel blij ben dat ik het heb ontdekt. <strong>Zelf beginnen</strong> Onder de muziekblogs die ik volgde, zat eigenlijk nooit een Nederlandse. Ze zijn er wel, getuige <a href="http://dutchbloggies.nl/2009/" target="_blank">de awards</a> die ervoor worden uitgereikt, maar ze zijn gewoon nauwelijks zichtbaar. Om mezelf in actie te houden tijdens mijn in-between-jobs periode, en om een portfolio op te bouwen begon ik <a href="http://www.duurt-lang.nl" target="_blank">mijn eigen blog</a>. In eerste instantie plukte ik zomaar een WordPress-thema van het web en ben ik gewoon gaan schrijven. Hoe meer er staat, hoe makkelijker je gevonden wordt, was mijn idee. Al gauw kreeg ik hulp van een vriend, die elke maand een uitgebreid stuk levert en meedenkt over de site. Samen sta je toch sterker, en het is goed om iemand te hebben die er anders naar kijkt. <strong>Fanmail</strong> Na een paar maanden kreeg ik mijn eerste mailtje via de site. Een Duitse band stuurde hun nummers, met de vraag of ik er eens naar wilde luisteren. Dat deed ik natuurlijk maar al te graag, en het was helaas van matige kwaliteit. Maar ze wisten me wel te vinden! Niet veel later kreeg ik mijn eerste fanmail: een lezer die zo enthousiast was geworden over Fred Falke dankzij mijn blogs, dat hij me wilde bedanken. Een erg bijzondere ervaring. <strong>Internationale roem</strong> Vorige week kreeg ik een mailtje uit Tsjechië, van een collega-blogger die links uit wilde wisselen. En gisteren ontving ik zelfs mijn eerste mailtje van een heuse platenmaatschappij. Uit Italië. Ze bieden me aan om exclusief nieuwe nummers te sturen, als ik erover wil schrijven. Dit had ik een half jaar geleden nog niet eens durven dromen. Mijn doel is om nu verder te groeien en mezelf meer te ontwikkelen als muziek-journalist. Een manier om mijn passies voor internet, communicatie en muziek te kunnen combineren. Misschien word ik dan op een dag net zo succesvol als mijn voorbeeld <a href="http://www.arjanwrites.com" target="_blank">Arjan</a>. <small><a href="http://creativecommons.org/licenses/by/2.0/deed.en" target="_blank">CC foto</a>: <a title="Tanakawho" href="http://www.flickr.com/photos/28481088@N00/" target="_blank">Tanakawho</a></small>
  • Peuken
    Ik heb nog nooit gerookt. Nooit geblowd, zelfs. <!--more--> Reden hiervoor is dat mijn ouders hebben gerookt. Jarenlang, mijn moeder sigaretten en mijn vader shag. We hadden zelfs zo'n apparaat thuis waarmee je zelf sigaretten kon maken. Gelukkig zijn ze lang geleden gestopt. Mijn opa rookte sigaren, mijn schoonvader en mijn vriendin doen dat ook, af en toe. Ik vind rook stinken. Of het nu van een sigaret, pijp, sigaar of joint is, ik vind het vies. Je kunt begrijpen dat ik dan ook van binnen stond te juichen toen het rookverbod voor de horeca werd aangekondigd. Als ober heb ik jaren in de rook gelopen, en nu was het ineens afgelopen. Mijn rokende collega's waren er minder blij mee, maar gingen uiteindelijk toch ook overstag met de regel dat ze alleen nog in de pauze mochten roken. Een ander nadeel van rokers is de ontzettende troep die ze achterlaten. Hoe vaak zie je niet een roker die klaar is met zijn sigaret, de peuk gedachteloos weggooien of uitdrukken. Hoeveel moeite is het om de peuk netjes weg te gooien of in een asbak te drukken. Het ergste van alles is dat het 'normaal is'. Ze denken er niet eens meer bij na! Gelukkig zijn er ook rokers die wèl nadenken en hun peuk achterlaten in de asbak of in een vuilnisbak gooien. Deze rokers mag ik wel. Ik begrijp dat mensen behoefte hebben aan een sigaret op zijn tijd, en ik geef ze graag alle ruimte. Zolang ze er maar bewust van zijn dat peuken een ernstige vorm <a href="http://www.tennessean.com/assets/pdf/DN1466441113.PDF" target="_blank">van milieuverontreiniging zijn</a> (volgens Moerman, 1999). <small><a href="http://creativecommons.org/licenses/by/2.0/deed.en" target="_blank">CC foto</a>: <a title="Gianni Dominici" href="http://www.flickr.com/photos/gdominici/" target="_blank">Gianni Dominici</a></small>
  • Donorcodicil
    Ik ben er nog steeds niet uit: wel of geen donorcodicil. Hoewel de algemene opinie is dat iedereen donor moet worden, twijfel ik nog.<!--more--> Er zijn genoeg redenen om wel donor te worden. Ik heb verschillende mensen (tijdelijk) gered of geholpen zien worden door donororganen, beenmerg, bloed of zaad. Daarnaast zou ik als ik een donororgaan nodig zou hebben, dolblij zijn als iemand mijn leven zou redden. Mijn dilemma is meer een moreel dilemma. Ik zie mensen als een diersoort. Elke soort wil zo lang mogelijk overleven. De grootte van een soort wordt door de natuur gereguleerd: hoe meer dieren, hoe meer kans dat er dieren ziek worden, sterven of opgegeten worden en zo slankt de soort weer af tot redelijk normale proporties, om daarna weer opnieuw te groeien. Wij als mensen hebben ook zo geleefd, maar sinds de ontwikkeling van de medische wetenschap rijst de wereldbevolking de pan uit. De problemen die hiermee ontstaan (die dus eigenlijk natuurlijk zijn om de populatie terug naar normaal te brengen) zoals ziektes en hongersnood, proberen we allemaal tegen te gaan en op te lossen. Alleen maar om de populatie verder te laten groeien en iedereen evenveel kans op een goed leven te geven. Als donor werk je hier aan mee, door iemand die ziek is ook een kans op een leven te gunnen. Ik heb mijn codicil dus nog niet ingevuld, omdat ik simpelweg nog niet duidelijk en vol overtuiging een keus kan maken. Als ik ervoor kies om het niet in te vullen, dan kan ik net zo goed ook nooit meer naar de dokter of tandarts gaan. Het is de wil van de natuur, toch? <small><a href="http://creativecommons.org/licenses/by/2.0/deed.en" target="_blank">CC foto</a>: <a title="Alan Levine" href="http://www.flickr.com/photos/cogdog/" target="_blank">Alan Levine</a></small>
  • Online/Offline
    Een van de twistpunten in mijn relatie is social media.<!--more--> <strong>Routine </strong>Omdat ik graag in de social media wil werken (communicatie-achtergrond + internetaddict = social media) zit ik dagenlang op Twitter, Facebook en soms ook Hyves. Het eerste wat ik 's ochtends doe (na mijn vriendin een goede ochtend zoenen) is mijn telefoon aanzetten om mijn mail en social networks te checken. Na mijn ontbijt maak ik een rondje Google Analytics, een stuk of 10 muziekblogs en dan begint mijn dag pas echt. <strong>Social suicide</strong> Mijn vriendin heeft weinig met social networks. Ze werkt bij het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling en moet dus heel zorgvuldig omgaan met haar internet-privacy. Ze brengt bijna altijd vervelend nieuws bij haar 'klanten', en de kans op boze ouders die verhaal willen komen halen is altijd aanwezig. Zodoende heeft ze recentelijk social suicide gepleegd en al haar netwerken leeggehaald en afgesloten. Een gevolg daarvan is dat ze dus ook niet meer kan zien wat ik op die netwerken doe. En dat is dus vervelend. <strong>Rekening houden </strong>Het is moeilijk om ermee om te gaan. Vind ik het normaal om als ik een kroeg zit even in te checken op Foursquare, als zij erbij is doe ik het niet. Het geeft haar een gevoel dat de online wereld belangrijker is dan het hier en nu. Aan de andere kant begrijpt ze ook wel de voordelen. Zo heeft Twitter me al meerdere sollicitatiegesprekken opgeleverd en heb ik mijn eerste baan via een Hyvesadvertentie gevonden. De situatie is nu dus dat als ik met haar samen ben (thuis of ergens anders), ik niet online ben. Niet omdat ik het niet wil, maar om rekening met haar te houden. Ga ik nu te ver? <small><a href="http://creativecommons.org/licenses/by/2.0/deed.en" target="_blank">CC foto</a>: <a title="Andres Rodriguez" href="http://www.flickr.com/photos/symic/" target="_blank">Andres Rodriguez</a></small>